BLOG | DE JAGER EN DE VERZAMELAAR

  • Geplaatst op
  • Door Janosh
  • 11
BLOG | DE JAGER EN DE VERZAMELAAR

Op 21 december aanstaande bereiken we met z’n allen een groot keerpunt. Het afgelopen jaar heb ik er veel over gedeeld en zelfs een hele theatertour aan gewijd, waarbij ik in zo’n 20 theaters en nog heel wat kleinere zalen het tijdperk van ‘synergie’ heb aangekondigd. Maar wat is dat nou eigenlijk… synergie? Het betekent zoiets als ‘elkaar versterken en optillen’. Jezelf onderdeel maken van iets veel groters. Samen groeien, onmogelijke dingen bereiken. Maar om dat gevoel te kunnen ervaren, moeten we eerst door een minder leuk proces heen…

Onze innerlijke tegenpolen

‘Synergie’ is voor mij het laatste jaar een soort toverwoord geworden. Elke keer dat ik in tweestrijd kom, zeg ik het hardop en merk ik dat er op een of andere manier rust ontstaat. De dualiteit in mij wordt minder. Ik zie twijfels en onzekerheden niet meer als iets dat moet worden ‘opgelost’. Het zijn natuurlijke tegenhangers van kracht en zelfvertrouwen. Beiden mogen er zijn. Beiden mogen zich met elkaar verbinden. En dat is waar synergie volgens mij over gaat: het verbinden van onze innerlijke tegenpolen.

 

Mijn beste bevestiging en referentie, is het forum van de Synergie Masterclass. Als ik de deelnemers voel tijdens het proces en lees wat ze delen, merk ik dat velen met reuzensprongen door hun bewustzijnsproces gaan. Ook voel ik hoeveel twijfels en onzekerheden er aan de oppervlakte komen en het maakt me trots te lezen hoe men hiermee omgaat en elkaar steunt in het proces - het forum is echt een inspiratieplek geworden. Aan hen die meedoen: dank voor je inzet en kwetsbaarheid! Jullie inspireren mij enorm met jullie verhalen en reacties.

 

Als ik heel eerlijk ben, heb ik de energie van de workshop ook nodig om contact te blijven houden met waar ik ‘t allemaal voor doe. Zo ben ik op allerlei fronten in discussie met mensen om nieuwe projecten op te starten. Projecten die alleen kans van slagen hebben als er synergie ontstaat. Ik heb daarbij te maken met mensen die de wereld anders zien, die anders denken en handelen, die beslissingen nemen op basis van andere voorwaarden. Ik werk met ze, omdat we samen een hoger doel hebben. Maar op het aardse niveau is het soms uitermate lastig om overeenstemming te bereiken! Ik kom vaak in gesprekken waarin ik word getest en waarbij ik heel dicht bij mezelf moet blijven. ‘Waarom doe ik dit nu eigenlijk?’ vraag ik dan aan mezelf. Steeds opnieuw wordt ik teruggeworpen op die kernvraag. En gek genoeg is synergie steeds weer het antwoord.

 

 

Extravert of introvert?

Om tot creatieve, heilzame, energiegevende samenwerkingen te komen, is één ding heel belangrijk: je moet weten waar je kracht ligt. Je moet voelen wie je bent en waar je voor staat. Presenteer jezelf van je meest unieke kant en een ander weet gelijk wat ie aan je heeft. Dit geldt eigenlijk voor alle momenten waarop we een verbinding met elkaar aangaan, of het nu een relatie, vriendschap of werkverhouding is.

 

Een makkelijke vraag om mee te beginnen (als je niet goed weet wie je bent) is: ben ik extravert of introvert? Dit is een thema dat mij altijd heeft geïntrigeerd en nog steeds speelt in mijn leven. Ik dacht namelijk altijd dat ik extravert was. Ik kan best goed praten en socializen. Maar het feit is: dit heb ik niet van mezelf. Ik heb het geleerd. Toen ik nog werkzaam was in de reclame, hing je groei en succes ervan af. Mensen die zichzelf niet konden verkopen, legden het af tegen de rest. Zo heb ik geleerd om veel te ratelen, grootse woorden te gebruiken en hard te spreken. Ik gebruik veel gebaren en mijn hele houding en lichaamstaal zijn gericht op de energie naar buiten brengen - typerend voor een extravert persoon.

 

De dualiteit in mij is dat ik van nature eigenlijk heel introvert ben. Ik ben een echte observer. Ik neem de woorden en emoties van anderen over en verwerk ze in een diepe, onbereikbare plek in mezelf. Ik heb hiervoor tijd nodig, meer dan de gemiddelde persoon. Mensen kunnen hier meestal niet mee omgaan, omdat ze NU een antwoord nodig hebben. Ze willen dat ik NU beslis en niet morgen pas. Dit roept in mij (en ook in de ander) irritatie op. Ik bots dan ook regelmatig met snelle, praatgrage types. Ze kunnen me bijzonder tegenwerken!

 

Het grappige van alles is: ik heb ze wel nodig! Daarom omring ik me ook met extraverte mensen. Ze spiegelen het gevecht dat in mezelf gaande is. En dat gevecht is dat ik ‘t vaak moeilijk vind om mijn ruimte in te nemen. Ik heb tijd nodig om tot beslissingen te komen. Mijn systeem werkt anders. Ik kan het moeilijk uitleggen. Misschien morgen iets beter - ik heb tenslotte tijd nodig hè?

 

 

Een dag later...

Een nachtje erover slapen doet veel. We gaan weer verder…

 

Wat ik ervaar, is het verhaal van de jager en de verzamelaar. Extraverte mensen zijn in mijn ogen echte jagers. Ze hebben hun wapens klaar - sterke verbale expressie en houding - en gaan hiermee de wereld in om te zoeken wat ze willen hebben. Confrontaties vinden ze niet erg, want ze zijn getraind in het vechten met woorden en argumenten. En een jager die in een ander zijn meerdere ziet, kan zich ook best verschuilen en wachten op zijn kans om toe te slaan.

 

Als verzamelaar ben ik anders. Ik ben introvert en dus ‘verzamel’ ik gedachten, meningen, beloftes, uitspraken. Ik verzamel ze net zo lang tot het potje vol is. Dan moet ik ertussenuit. Ik moet me terugtrekken om te zien wat ik heb verzameld en wat wel en niet waardevol is. Ik moet per gesprek voelen wat het beste is om te doen. Dit noem ik de ‘her-belevingsfase’. Ik haal de interactie terug - introverte mensen hebben vaak een goed geheugen! En als ik dan eenmaal begrijp hoe het allemaal zit, kan ik een terugkoppeling geven.

 

Wat de verzamelaar voor heeft op de jager, is dat hij veel dieper op de materie ingaat. Hij betrekt al zijn eigen gevoelens en situaties op wat er is gezegd. Daardoor is zijn antwoord ook heel diepzinnig. De jager heeft echter veel sneller een antwoord klaar. Het is niet altijd even goed doordacht, maar wel snel.

 

In welke rol herken jij jezelf het meest?

 

 

Onderweg naar het keerpunt!

Ik zou nog veel meer kunnen delen over de inzichten die ik krijg in het synergie-proces. Maar die deel ik niet gelijk. Ik doe het in etappes, richting het keerpunt waar ik me op verheug. Ik zie het als een feest… de start van een tijd waarin we de dualiteit en competitie gaan overstijgen!

 

Ik heb gekozen om dit keerpunt uitgebreid te vieren, en wel op een super-locatie! In Club Air in Amsterdam geef ik op 21 december een eenmalige presentatie waarbij ik iedereen uitnodig om samen met mij de diepte in te gaan, op zoek naar de pionier in ons. We kiezen immers voor vernieuwing en voor een betere toekomst voor ons allemaal. Laten we samen onze aanwezigheid op aarde vieren! Kaarten zijn nu verkrijgbaar via de webshop.

 

Van hart tot hart,

Janosh

Reacties

  1. Cobie Cobie

    Het maakt mij blij je stuk te lezen en ook geraakt.Ik herken mijzelf zo daarin.O,wat heb ik geworsteld om met de jagers om te gaan en mijzelf te accepteren als veel langzamer.Het gaat beter en allebei zij nodig

  2. Ria Ria

    Wat een synchroniciteit ervaar ik bij het lezen van deze blog. Dank je wel. Dit betekent veel voor mij.

  3. Frank Frank

    Dankjewel Janosh voor dit mooie stuk,
    Ik herken het maar al te goed om een uitgestelde reactie te geven soms idd tot grote irritaties van anderen, niet altijd even handig maar ik begin er wel steeds meer plezier in te krijgen omdat ik op deze manier zeker ben van een goede reactie en ondanks de irritaties van de ander ikzelf mijn grenzen bepaal. De laatste tijd viel dit patroon van mijzelf me steeds meer op maar nu dankzij jou text ga ik het zelfs begrijpen, dankjewel!!

  4. Veronika Rutten Veronika Rutten

    Mooi geschreven, persoonlijk denk ik, dat ook de jager wil verzamelen, want je jaagt niet voor niets, er is altijd (meestal) een motivatie om iets (na) te jagen... om er een verzameling van te maken...
    Heb wel herkenning in het moeten nadenken, een nachtje over slapen. Want ik weet als ik met mensen praat of werk, krijg ik later het hele totaal plaatje gepresenteerd. Hier is tijd voor nodig! Nieuwsgierig wat komen gaat.

  5. Sia Sia

    Zo mooi al die verschillen.
    Heel lang heb ik gedacht dat ik introvert was, later toen ik ouder werd, kwam ik veel meer naar buiten.
    Nu weet ik dat ik een meng type ben, soms extrovert snel, aanwezig, daarna moet ik weer naar binnen

  6. Kristien Kristien

    Ik voel me al een hele week anders. Na een aantal hectische maanden keert de rust en regelmaat terug, maar ik merk dat het niet meer is zoals tevoren. Ik denk anders, reageer anders. In je blog lees ik waar ik zelf ook doorheen ga. Ik had dit jaar voorzien om rust en balans te vinden en toen ik plots in hevig woelwater terecht kwam, vreesde ik dat mijn "missie" mislukt was. Nu merk ik dat ik deze heftige periode nodig had zodat er de nodige verschuivingen mogelijk gemaakt werden.

  7. Desiree Desiree

    Mooi geschreven stuk en heel herkenbaar. Zonder twijfel herken ik mezelf in de verzamelaar. Van daaruit maak ik mijn keuzes. Gevoelig, intens en weloverwogen meestal. Voor de buitenwereld niet altijd makkelijk om mee om te gaan inderdaad, maar ik leer steeds beter daarin dicht bij mezelf te blijven. De uitdaging is tijd, die de ander dan niet altijd heeft en die ik juist nodig heb ♡ Liefs Desiree xx

  8. Awaernes Awaernes

    WAUW..... wat goed en duidelijk geschreven!
    Ik herken mij in de rol van verzamelaar. De innerlijke dualiteit ..... het terugtrekken en ook weer samen zijn omdat er zoveel leuke dingen te beleven zijn. Introvert... extravert...... het zet mij aan het denken.... op een fijne manier.
    En ook laat het mij zien hoe complex we zelf zijn als aardse mens en niet precies uitvoeren wat er van binnen wordt gevoeld. En daar ligt voor ons allen een mooie uitdaging: ZIJN ..... puur ZIJN..... ik ga het steeds leuker vinden want ik ben best wel een beetje gek Haha.....en dat maakt het ook leuk! En....uitvoeren wat er diep in ons hart verborgen ligt. Ik vind het spannend ;-) Wat een uitdagingen toch

  9. Angela Angela

    Dank je wel Janosh! Ik herken veel van wat je schrijft en voor mij beschrijf je het scheppingsproces wat kunstenaar eigen is. De essentie willen voelen om het tot leven te wekken. Het kan mensen tot irritatie brengen, want terugtrekken wordt vaak gezien als de regie uit handen geven, als onbetrouwbaar en verwarring scheppend wanneer je er later op terug komt, want dan is het bij veel mensen al een gepasseerd station en de interesse verdwenen en om dan opnieuw te verbinden is vaak veel gevraagd. Misschien is dit niet precies wat je bedoelt, maar dit roep je bij mij op.

  10. Marie Therese Marie Therese

    Dank je wel. Deze uitleg had ik nu nodig. Ik begrijp mezelf en mijn reacties weer een heel stuk beter. Wat een mooi proces is het toch.

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden
Powered by Lightspeed